Drogi obsadzone wierzbami współcześnie są coraz rzadsze. To część dawniejszej tradycji, historia krajobrazu polskiej wsi. Według niektórych, zwyczaj obsadzania wierzbami został przywieziony w XVI wieku z Niderlandów, przez osadników olęderskich. Jeśli nawet, nie przeszkadza to nazywaniu tego drzewa „naszym”, „polskim”. Charakterystyczne jest ogławianie wierzb, czyli radykalne wycinanie gałęzi w górnych partiach drzewa, przez co zapobiega się rozłamywaniu ich koron.
W jednym z postów przedstawiłem pomysł inwentaryzacji starych wiejskich dróg. Pewnie takie przedsięwzięcia na mniejszą skalę są realizowane i niekoniecznie chodzi tylko o drogi obsadzone wierzbami.
Miłośnicy aktywnego wypoczynku wśród natury mogą podziwiać wierzby również na łąkach, czy nad rzekami.
Do zobaczenia.